บ่าวหน้าลาวบ่เคยโง่ โสหาทาง ให้คนหย่อง ดอกหล่า
เพียงแต่เว้าแหย่เล่น ลองใจท่านผู้อ่านกลอน
ไผมีใจเฮ่งฮ้อน กะบ้อนออก ทางวาจา ดอกนาง
ไผผุมีศิลธรรม ปากกะนำจาคำเว้า
เฮามองเห็นนิสัยแท้ ของคน ออกจากปาก กะมีดอก
การกระทำอีกซ้ำ นำไปส่อง ฮิ่นตรอง
สิได้ฮู้ ไก่โตใด๋มันฮ้อง ออกกะต๊าก งอยฮัง
นั้นล่ะโตจองหอง ไปแอบเซิงกับโตผู้
ผุเป็นครู หากมาก ล้ำ หลักแหลม หลากเหลี่ยม
เฮียมให้คิดพิเคราะห์ถ้วน อย่าหลงโอ้อวดตน
คนคือกันกะจริงแท้ แต่ปัญญา อาจบ่ท่อ กันดอก
มีหลายเหลี่ยมหลายงอ หลายคดโค้งลดเลี้ยว เฮียมน้องพิเคราะห์ดู
ครูดียกเอาไว้ ครูจังไร ให้ฟ้าวผ่าน
อย่าเอามาเป็นอาจารย์ เป็นแบบแผนแก่นท้าว เฮานี้ควรละเหลิง
ไกลหมาว้อ ให้ไกลออกสองพันเซ็นฯ
ไกลคนพาล ให้ห่างไกลกือโยชน์
”เพิ่นว่า
หน้าลาวเอามาเว้า เป็นเพียงเตือนสติก่อน
บ่แม่นโอ่อวดอ้าง เจ้าของนี้หลื่นคน
ผุที่มีปัญญาล้น ขอขมาอย่าจงเกียจ
ข้าผุน้อย ขอยอน้อม มัสการ ท่านแหล้ว..อัญญาเอ้ย
มืความรู้สึกจั่งซี่แมะ...มืความรู้สึกจั่งซี่แมะ...มืความรู้สึกจั่งซี่แมะ...