กำลังแสดงผล 1 ถึง 2 จากทั้งหมด 2

หัวข้อ: หวานละไม ชัยภูมิ ลูกสาวหมอแคน

  1. #1

    รอบยิ้มพิมใจ หวานละไม ชัยภูมิ ลูกสาวหมอแคน


    นที รีบเขียนบทความที่ได้รัับมอบหมายอย่างตั้งใจ รูปทิวทัศน์ของภูกระดึงหลายรูป ถูกวางระเกะระกะอย่างไม่เป็็นระเบียบ แต่ที่อยู่ใกล้เขาที่สุด เป็็นรูปของหญิงสาวที่เขาพึ่งจากมาเมื่อสามวัันก่อน หวานละไม....เขาส่งงานทางคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค .....เสร็จเสีียที ทีี่นี้รอแก้้ต้นฉบับเท่านั้น

    ดวงตาคู่งามในรูปกำลัังยิ้้มให้เขา เขาดูรููปทีละใบช้าๆราวกัับจะพิมพ์ทุกรายละเอียดที่เป็นเธอลงในหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

    นทีดึึงสมุดบันทึกออกมาเขาเอารูปเธอใส่ไว้ในนั้นก่อนจะเขีียนบันทึกเหมือนทุกวัน

    หวานละไม เป็นชื่อของเธอครัับ เธอหมอประจำำสถานีีอนามััยหนองส่องแมว ผมได้รอยแผลเป็นโดยไม่ตั้งใจเพราะใครบางคน ผมคิดว่าเธอน่ารักทีเดียว

    ผมไม่อยากเชื่อเลย ผมได้มาเจอเธอและไม่่อาจรู้ได้เลยเพราะอะไร แต่ที่ผมรู้หัวใจผมมันเต้นแรงขึ้น เมื่อยู่ใกล้ๆเธอ ผมไม่เคยเชื่อเรื่องรักแรกพบเพราะความรักมันต้องอาศัยเวลาที่จะเรียนรู้ซึ่งกันและกัน แต่จะมีประโยชน์์ อะไรล่ะอนาคตผมสำำหรับที่นี่มัันจะเหลืออีกกี่วัน ผมอยากมีเวลามากกว่านี้เพราะบางอย่่างที่ผมไม่่รู้้ก็็คือ สิ่งที่เกิดขึ้นในหัวใจผมตอนนี้มัันเป็นความรักหรือภาพฝันของนัักเดินทาง


    พอมาถึึงจุดนี้ นทียิ้มให้กัับตัวเองเขารู้แล้วว่าจะทำยังไงต่อไป ชายหนุ่มจััดการเขียนอีเมล์์ถึึงบรรณาธิการของสำนัักพิมพ์ทันที

    .........................

    นทีลูกอยู่่ที่ไหน งานลูกเสร็จรึยัง เสีียงของมารดาดัังมาตามสายโทรศัพท์ ในขณะที่เขากำลังนั่งรถมาที่หนองส่องแมว
    เสร็จแล้้วครับที่ภูกระดึง แต่ผมขอทำงานที่ชััยภูมิต่อครับ บ.กให้ผมอยู่ต่่อ ผมเจอแหล่งข้อมููลดีๆครับแม่ นทีีตอบพลางบอกให้้คนขับไปที่
    วัดพระธาตุุกุ้มข้าว เพราะเขาบอกทางไปบ้านลุงสีไม่่ถูก

    แม่นึกว่าลูกจะไปเกาหลีีซะอีกเห็นพูดไว้ว่าสนใจเรื่องอาณาจัักรชิลลา แม่ก็็นึกว่าจะไป ลููก ok นะที่รักแม่กับแด๊ดคิดถึงลูกมากเลย เมื่่อวันเกิดน้องแม่ทำของโปรดลูกแต่มานึกได้ว่าลูกไม่อยู่ ยังขำไม่หาย...
    ผมก็็คิดถึงแม่กับแด๊๊ดครับ ฝากบอกพี่ข้ามโขงกับริสาด้วยผมขอโทษ แม่ครับ เหมือนกัับเขาจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็็เงียบ แม่่ของเขาหยุดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เอ่ยกับลููกด้วยน้ำเสียงเครือๆ

    ไม่่ต้องพูดหรอกจ้ะ... แม่่รู้ว่าลูกจะพูดอะไร.. เอาไว้ให้ลูกกลับมาบอกแม่ดีกว่านที
    ครับแม่ เขาวางสายโทรศัพท์กับแม่ก่อนจะแบกกระเป๋าลงจากรถ วัดพระธาตุกุ้มข้าว รอบๆกันนั้นเป็นบ้านของชาวบ้านแต่เขามองหาใครไม่เห็็นเลยสักคน
    ชายหนุ่มเดินไปตามทางเขาได้ยิินเสียงเครื่องดนตรีบางอย่างดังลอยมาตามลม เขาเดินตามเสียงนั้นเรื่อยๆจนกระทั่งมาหยุดที่บ้านหลัังหนึ่ง บริเวณบ้านร่มครึ้มด้วยต้นไม้้นานาพันธุ์ มีผ้าที่พึ่งย้อมสีตากอยู่เต็ม เสียงใครคนหนึ่งร้องคลอไปกับเครื่องดนตรีชนิดนั้น นทีจำเสียงนี้ได้เขาเดินเข้าไปในบ้านอย่างถือวิสาสะ ภาพชายวัยกลางคนกำลังเป่าแคน ใช่แคน เขาเคยได้ยินเสียงของมัน ตาเคยเป่่าให้เขาฟัง เสียงมันเพราะ ยิ่งเวลา ตาเป่ามักโยกอ่อนไปตามลายแคน
    ร่างสูงแบบบางกำลังทอผ้าอยู่บนกี่อย่างชำนาญเธอดูมีความสุข ดวงตาคู่งามทอเเสงประกายระยิบระยับ....หวานละไม
    บาดนี้เอาลายลมพัดไผ่เด้อ ถ้ารับดีๆลูก
    โอ้ยพ่อ... ไมบ่แม่นหมอลำเด้ สิให้ลำใส่ลายแคนไมร้องแต่เพลงเป็นซื่อๆ
    มะร้องเพลงใดพ่อเป่าให้ได้เหมิดล่ะ ผู้พ่อเอ่ยหญิงสาวหัวเราะเบาๆร่างนั้นอย่ในชุดผ้าทอมือเสื้อสีเหลืองไข่ไก่กับกระโปรงสีน้ำเงินสลับเหลือง ผมถูกปล่่อยยาวเต็มหลัง กำไลเงินดังกระทบกันดังกรุ่่งกริ้ง เขามองภาพนั้นนานเท่าใดก็ไม่รู้ มืือใครคนหนึ่งมาจับที่ต้้นแขนเขาไว้เพียงแต่เบามือ
    มาหาใครจ้ะพ่อหนุ่ม สตรีวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าเขาส่งรอยยิ้มจริงใจมาให้เขา รอยยิ้มนี้เหมือนกับหวานละไมไม่มีผิด เขายกมือไหว้เธอทันที
    ผมขอโทษครับ ผมเดินตามเสียง แคน มาผมจะมาถามว่าบ้านลุงสีอยู่ทางไหนครับ
    หวานละไม ผละจากงานเเล้วมาหาแม่ เธอยิ้มให้เขา เขาแทบอยากจะวิ่งไปกอดเธอ บอกเธอว่า เขาคิดถึงเธอมากขนาดไหน แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะทำอย่างนั้น ความปิติิดีีใจส่งมาจากหััวใจสู่ดวงตาจนหมดสิ้น

    แม่คะ ...อ้าวคุณนั่นเอง มีอะไรคะ
    ลูกรู้จักกันหรืือจ้้ะ ปะพ่อหนุ่มไปนั่งในบ้านก่อน ไมไปเอาขนมกับของว่างมาเลี้ยงแขกด้วยนะลูก
    ค่ะ เธอรับคำมารดาก่่อนหายเข้าไปในบ้านพร้อมกับมากับน้ำมะตูมเย็นๆกับขนมต้้มแดงที่เพิ่งทำเสร็จ นทีเข้ามานั่งในบ้าน สายตาของผู้พ่อไม่ค่่อยจะดีนักเขาถือแคนในมือ นทีรู้สึกเสียวสันหลังวาบทั้งๆวันนี้ออกจะร้อน

    รู้จักกับไมได้ยังไง ชายที่พึ่งเป่าแคนถามเขาเป็นภาษาอังกฤษเขาออกจะแปลกใจ
    พ่อที่ไมเว้าให้พ่อฟังแล้วเด้ที่อ้ายจ้อน....หวานละไมพูดได้เพียงเท่านั้นสายตาของพ่อที่ทอดมาทำำให้เธอต้องหยุดพูดทันที
    คุณไมเธอทำแผลให้ผมครับ แล้วเธอก็ใจดีพาผมไปเอกซเรย์สมองด้วยครับ ที่ผมมาวัันนี้ทีีแรกผมจะไปบ้านของลุงสีี แต่ผมจำทางเข้าไม่ได้ก็เลย
    ให้รถมาส่งที่วัด แล้้วผมก็ได้ยินเสียงแคน เขาชี้ไปที่เครื่องดนตรีทีี่่อยูู่ในมือพ่อของหวานละไม ดวงตานั้นอ่อนโยนลง
    รู้จักแคนด้วยเหรอ ไม่ใช่คนไทยนี่ ดููท่า...
    แม่ผมเป็นคนไทยครับ แล้วที่ผมรู้จักแคนเพราะคุณตาของผมท่านเป็นหมอแคน นทีตอบด้วยความภาคภูมิใจ
    เป่าแคนเป็นไหม เขาถามต่อ นทีมองหวานละไมเีพียงครู่เธอนั่งพับเพียบเงียบ ส่วนแม่ของเธอก็นั่งใกล้ๆไม่ห่างกันนััก
    ไม่ครับ ผมเป่าไม่เป็นตาของผมเสียตั้งแต่เด็ก ผมจำได้แต่่เสียงของมัน เขาพูดพลางมองหน้าคนถามเงียบ พ่อของหญิงสาวลอบยิ้ม
    คุณค่ะหยุดต้อนรับแขกแบบนี้เถิดค่ะ พ่อหนุ่มชื่ออะไรจ้ะ คงเป็นลูกครึ่งสิินะ
    ครับ พ่อผมเป็นอเมริกัน เรีียกผมว่า นทีก็ได้ครับ ชายหนุ่มยิ้มให้เธอ หวานละไมดูเหมือนจะท่องอะไรบางอย่างในปากขมุบขมิบ เธอสบตาเขาเพียงครู่ ก่อนจะเอ่ยปากถาม
    แผลหายดีรึยังค่ะ ยังปวดอยู่ไหม
    ดีีขึ้้นมากแล้วครับ นทีตอบเสียงสดใส เสียงกระแอมเบาๆดังมาจากบิดาของหล่อน
    กินขนมเถิดจ้ะ แล้วไมไปส่งพ่อนที ที่บ้านลุุงสีด้วยนะจ้ะ ร่างของบิดาก้าวออกจากบริเวณนั้น สายตาบางอย่างจากผู้สูงวัยกว่า ดูทีจะปิดไม่มิด ความรักมันล้นออกมาจากตาทั้งสองข้างของเขา หลังจากที่ทั้งหวานละไมและนทีเดินออกไปจากบริเวณบ้าน ร่างสููงของพ่อยืนผิงกรอบประตู มองลูกสาวเงียบๆทำให้แม่ของลูกเดินมาสมทบ
    วันนี้ลููกสาวเราโตพอที่จะรู้จักความรัักแล้วละมณี แล้้วเจ้้าหนุ่มนั่น มันก็ดูจะชอบลููกเราซะแล้ว วงศ์อินพูด
    อาจจะไม่ใช่่ก็ได้ค่ะวงศ์ บางทีอาจจะไม่เป็นอย่างที่คุณคิดก็ได้ ลูกไม่่เห็นมีอะไรผิดปกติเลย
    ไม่รู้ล่ะ คนจะมาเป็นลูกเขยหมอแคน มันต้องเป่าแคนเป็นสักลายก็ยังดี วงศ์์อินพูดพลางยิ้มส่งให้ภรรยาอย่างสุขใจ




    หวานละไม พานทีเดินลัดเลาะตามทางเดิิน เสียงกำไลข้อมือดังกริ้งๆตามจังหวะเวลาเธอเดิน
    คุณชอบเหรอ ครับเขาพูดพลางยกมืือขึ้น ผมว่าเสียง มันน่ารักดี
    กำไลเงินน่ะคะ งานเสร็จแล้้วเหรอค่ะ เธอพูดผมยาวปลิวไปตามแรงลม ลมวูบนั้นพากลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ป่าที่กระจุุกตัวอยู่ข้้างทาง
    ครับ เสร็จแล้วผมก็็รีบมาเลย เพราะคุณสัญญากับผมไว้แล้ว
    สัญญาอะไรคะ หญิงสาวทำหน้้างงๆ คิ้วขมวดน้อย นทียิ้มบางๆดวงตาสีน้ำตาลทอประกายอะะไรบางอย่างมันทำให้หวานละไมไม่กล้ามองหน้าเขา
    สัญญาว่าจะอธิิบายในสิ่งที่คุณรู้แแต่่ผมไม่รู้น่ะสิครับ แล้วที่ผมกลับมาเพราะ.....
    นทีนิ่งเงีียบดวงตาคู่นั้นจ้องมองเขาราวกับจะหาคำตอบ
    บักหล่่า....
    นทีพูดได้เท่านั้น ร่างของป้านุ่มวิ่่งมาแต่ไกล ราวกับเธอเป็นนักวิ่งลมกรดเจ้าของเหรียญทองกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ เธอวิ่่งเข้ามากอดเขาพลางพูดอะไรอีกมากมาย น้ำหมากกระจายเป็นวงกว้าง นทีีไม่่มีโอกาสได้ตั้ง ตัวเขาเลยต้องรับมัันเต็มๆ ลุงสีส่ายหน้้าด้วยความระอาใจ
    กูล่ะหน่ายแม่มึงหลาย...บักหลอดเอ้ย
    หวานละไม อดที่จะหัวเราะกับภาพนั้นไม่ได้



    ลิขสิทธิ์บน YouTube Credit By : https://www.youtube.com/watch?v=bibRzpZMikg

    ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ จากหัวใจค่ะ :l-:l-:l-
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย สาวชัยภูมิ ลูกพ่อขุน; 01-08-2011 at 21:42.

  2. #2
    ศึกษาหาความรู้ สัญลักษณ์ของ lungyai1123
    วันที่สมัคร
    Oct 2008
    กระทู้
    381
    บล็อก
    63
    ละครเป็นเรื่องที่มีความรักของแม่เข้ามาผูกพันตลอดทุกช่วงเพราะแม่ของตัวละครเป็นคนไทยและแม่จะห่วงหาอาทรต่อลูกๆตลอดเวลาและแม่จะคอยตามและเอาใจชว่ยในงานของลูกตลอดเวลาคว้ย...และตอนนี้ละครกำลังจะพบความสวยงามซึ่งกำลังเดินทางเข้ามา.....

Tags for this Thread

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •