ผญาคนฮักพ่อ(พ่อหลวง)
ชาวเมืองอยากเป็นข้า ทาสาเศรษฐีใหญ่
หวังเพียงแต่อยากได้ ขอข้าวไว้ใส่แลง
แฮงกะมีแต่ว่าคนขี้คร้าน เฮือนซานกะมีอยู่
บ่อยากเฮ็ดอยากสร้าง ติว่าล้า เมื่อยแฮง
ถ่าขอแลงขอเช้า นำเศรษฐี บ่ดีกว่าฤๅ เพิ่นว่า
ปัญญามีบ่อยากใช้ เลือกทางไว้ ถ่าเที่ยวขอ
การขอทานว่านี่ คันถืกมื้อใจดี เศรษฐีท่าน เพิ่นกะจ่าย
คันถืกมื้อเพิ่นใจฮ้าย เพิ่นเทิงป้อย สาปถุย
คนหนอคน ซ่างเลือกทางชุ่ยชุ่ย ยอมถอด ฮอดศักดิ์ศรี
มนุษย์คนควรมี ค่าความ เป็นคนบ้าง
บ่แม่นวางโสถิ่ม เอาศักดิ์ศรี แลกความอยาก
ยัดใส่ปากน้อยน้อย มื้อได๋เล่า จั่งสิพอ
ปากกะว่าฮักพ่อ แต่ความคึดบ่เกิน × มา
พ่อเพิ่นอดสา(อุตส่าห์)สอน อยู่ซุวันแลงเซ้า
ความพอเพียงเพิ่นเคยเว้า เสียดายเด้คำสอนสั่ง
เอาไปถิ่มลงวัง หม่องมันหลุบหม่องมันพร่อง อย่าหลงฮ้องอ่าวนำ เด้อ
เจ้าจ่งจำเอาไว้ ฮอดมื้อเจ้าน้ำตาไหล อย่าสุเอิ้นหาอี่พ่อ เด้อ
มื้อนี้ยังมีแฮงพอ เจ้าผั่นหลื่นความบอกซี้ เขาสิขี้ใส่ภาช์น เจ้าเด๋
เห็นถิ่มอยู่กลางทางจักไผเขียน เอามาให้อ่านเห็นถิ่มอยู่กลางทางจักไผเขียน เอามาให้อ่านเห็นถิ่มอยู่กลางทางจักไผเขียน เอามาให้อ่าน