กำลังแสดงผล 1 ถึง 5 จากทั้งหมด 5

หัวข้อ: รอรักพักอยู่ที่อู่รถ.1

  1. #1
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ คมคาย ครบุรี
    วันที่สมัคร
    Apr 2009
    กระทู้
    568

    รอรักพักอยู่ที่อู่รถ.1


    รอรักพักอยู่ที่อู่รถ


    หลังจากฤดูฝนผ่านไปอย่างไม่ใยดี และไม่แยแสกับร่องรอยที่ทิ้งเอาไว้ให้เกษตรกรผู้ปลูกมันสำปะหลังอย่างเรา
    ข้าวโพดที่เริ่มทิ้งใบแนบลำต้นพร้อมใบที่เปลี่ยนสีจากเขียวมาเป็นเหลือง ก่อนเป็นสีน้ำตาลอย่างสิ้นเิชิง
    ฤดูการเก็บเกี่ยวพืชผลของเกษตรกร บางพื้นที่ ได้ิเริ่มขึ้น และบางที่ก็สิ้นสุดลงแล้ว...

    .... เฮ้อออ "ขาดทุนอีกแล้วลูกเอ้ย" สีหน้าของผู้เป็นบุพการีบ่งบอกอะไรหลายๆอย่างที่ยังพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
    โอกาสที่จะได้เรียนช่างอิเล็กทรอนิคอย่างที่คุยกันไว้ ก็คงจะสิ้นหวังอีกแล้ว
    "ไม่เป็นไรนี่ ปีหน้าก็ยังทันอยู่นี่นา" คิดในใจ

    ด้วยความที่บุพการีก็อยากเห็น ผู้เป็นลูกชายก้าวเดินไปสู่ความสำเร็จที่มีมากกว่าการเป็น ชาวไร่ นั้นมันมีมากกว่า
    การทำไร่แล้วขาดทุนนะ
    เหตุเพราะสมัยนั้น การเกษตรไทยไม่ได้มีวิวัฒนาการเรื่องพวกนี้เลย ทำไร่ ก็คือทำไร ทำนาก็คือทำนา ไม่มีแนวคิดอื่น

    ..."เดี๋ยวมาจะพาไปฝากอยู่อู่ซ่อมรถในอำเภอนะลูก พี่น้อยก็อยู่นั้นแหละ" ครับแม่ นานๆจะห่างอกแม่ซักที..มันเศร้านะ
    ไม่ต้องเตรียมอะไรมากหรอกลูก เอาเสื้อผ้าไปสองชุดก็พอ ขยันซักเอาเหลือไว้ที่บ้านชุดนึง (มีสามชุด)


    .... อู่เฮียปอ รับปะผุ เคาะ พ่นสี ปรับตั้งกลอนประตูรถยนต์ เป็นป้ายใหญ่เบ้อเริ่มติดอยู่หน้าอู่ บอกให้รู้ว่า ทำอะไรบ้าง
    สภาพอู่หน้าอำเภอ ก็ทั่วไปของสมัยก่อน มีร้านปะยางทุกชนิดติดอยุ่ไกล้กัน พร้อมค่ายมวย
    วันแรกกับการเริ่มต้นเป็นช่างซ่อมรถ มันทุลักทุเลมาก เพราะว่า ปะแจ คีมสารพัด เครื่องมีือต่าง บางอย่างเราไม่เคยจับมาก่อน
    อย่างเช่น คีมปากเป็ด มีดโป๊ว และสีต่างๆ อุปกรณ์ต่าง วันแรกคงไม่ต้องทำอะไรมาก ทำไฟดูดตัวเองก็พอแล้วแหละ

    ..."เอ้า..ลื้อไปถอดล้อรถให้เฮียหน่อยซิ จะทำสีใหม่" เปอร์โยท์ 305 ทรงเต่าสีขาว เบาะหนังสีน้ำตาล ที่เถ้าแก่รักมาก
    ด้วยความที่ไม่เคยและ คิมะอ่อ ว่าต้องทำอย่างไร และถามใครไม่เป็นอีกต่างหาก แม่แรง กากะบาท (ขาค้ำยังไม่เอามา)
    จัดการเอาแม่แรงขึ้นก่อนเลยเสร็จแล้ว เอาไม้หมอนเข้าไปหนุน สองล้อข้างซ้าย
    เอากากะบาทเสียบ แล้วขึ้นเหยีบหวังใหน๊อตหลุด แล้วมันก็หลุด สองล้อแล้วนะ เอาหมอนรองหนุนไว้
    ไปอีกข้าง แล้วทำเหมือนกัน เสียบกากะบาทขึ้นเหยียบ เท่านั้นแหละ แม่แรงที่เข้าไปค้ำไว้เมื่อกี้ มันเอียงอะซิ
    เอียงไปทางที่ล้อหลุดแล้วนั้นแหละ ...... คิดดูก็แล้วกันว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่อยากจะคิดถึงมันอีกเลยนะ ให้ตายเถอะ

    ..ชีวิตเด็กอู่ ที่วันๆก็อยู่แต่กับ สี น้ำมัน จารบี และเครื่องมือ บางวันก็อาจไปเป็นคู่ซ้อมให้นักมวยข้างๆอู่บ้างบางเวลา
    หากไม่ระวังแล้วก้านคอก็จะเป็นที่พักแข้งของนักมวยในบัดดลหากท่านเจอะเจออาการนี้จะมีอาการดาวขึ้นแล้วขาอ่อน
    การทรงตัวจะไม่อยู่ (กรณีที่ยังไม่ถูกซ้ำ) ทางที่ดีให้ล้มตัวลงนอนกับพื้นเวทีทันที แล้วค่อยลุกขึ้นมาใหม่ ก่อนนับแปด
    ในใจก็คิดอยากเอาดีในทางนี้บ้าง แต่แม่ขอร้องว่า อย่าเลยลุก แม่ทนเห็นลูกชายแม่เจ็บตัวแบบนั้นไม่ได้หรอกแม่จะร้องให้ 555

    ..."นี่แกเคยเห็นเวลานักแข่งมอไซค์เขาขับรถไหม"พี่น้อยที่อยู่ในอู่นี้มานานแล้ว แกอยากเล่าให้ฟัง
    "เวลาเข้าโค้งนะเว้ยเข่างี้ติดพื้น"
    "แล้วรู้เปล่้า พี่ก็ทำได้นะ" 5555 คุยนะพี่ แล้วผมก็ขัดน้ำ(ขัดสีโป๊ว)
    ส่วนพี่แกก็โป๊วสีไปเรื่อย เพื่อที่จะให้ผมขัดต่อไป

    ..ตกเย็นวันนั้น "ไปซื้อเบียร์ให้เฮียหน่อยซิ" เฮียแกชอบที่จะให้ใครก็ได้ ในสองคนนี้
    อ่านหนังสือพิมพ์ให้ฟัง และผม ต้องไปซื้อเบียร์ละซิ
    มอร์ไซค์ ซูซูกิ เลิฟ 80 คงจำกันได้นะ แต่ว่ามันฮ้างแล้วแหละ รถประจำอู่ไม่มีดีซักคันหรอก
    เมื่อได้เบียร์แล้ว ก็ขับรถกลับตามเวลา ไม่งั้นถูกด่าเป็นแน่ เส้นทางในตลาดมันต้องผ่านศาลเจ้า(จีน)
    ในขณะนั้นสมองก็ฉุกคิดเรื่องที่พี่น้อยเล่ามาทันที
    " หึ..พี่แกทำไ้ด้ ทำไมเราจะทำไม่ได้วะ" เลยจัดการบิด 50 ทิ้งโค้งมันซ๊ะเลย
    ให้ตายซิ ขวดเบียร์ของเฮีย กลิ้งไปทาง รถไปทาง คนไปทาง
    แต่ยังถือว่าโชคดี เบียร์ไม่แตก รถไม่พัง คนไม่เป็นอะไร ..เฮ้อออ..
    คนก็ไม่เยอะเท่าที่ควร ไม่งั้นคงอายตายชัก "เอาหละ รีบกลับเหอะ" ในใจก็คิดไป ขับรถไป ว่าทำไมเราล้มละ
    แต่คิดได้ไม่นาน ก่อนถึงโรงพยาบาล มีโคงหักศอกอยู่ "ไม่เข็ด" จัดไปอีกดอกนึง คราวนี้ไม่ต้องพูดอะไรเลย
    เพราะว่า พูดไม่ออก รถหลุดโค้ง เข้าไปเบียดกับกำแพงโรงบาลทันที
    แต่ไม่ล้มนะ มันก็วิ่้งไป ไถไปกับกำแพงนั้นแหละ
    แถ๊ด ๆๆ... คิดเอาแล้วกัน ว่าคนมันน่ามึนขนาดไหน....

    ....วันที่อะไรก็ไม่เป็นใจเอาเสียเลย งานก็เร่งจะให้เสร้จ ภายในไม่กี่วัน เด็กอู่ก็มีอยู่แค่สามคน พี่น้อยช่างประจำ
    อีกคนช่างรายวัน ส่วนผม มีค่าจ้างเดือนละ 300 บาท แต่อยู่กินที่นั้นเลย ไม่ยากแต่ส่วนมากก็ไม่ได้ใช้อะไรหรอก
    พอเหลือให้แม่บ้างเล็กน้อย..ขณะทีขัดสีอยู่นั้น เวลาก็ปาเข้าไป 18.30 แล้วหละ แต่ก็ต้องทำนะ
    หลอดไฟ 40W หลอดใส้เปิดไปนานๆแ้ล้วมันร้อนนะ บังเอิญเสียเหลือเกิน มือดันวิดน้ำไปโดนมันพอดี
    ระเบิดโผล๊ะ ทันที " ไป ลื้อขับรถไปซื้อมา แล้วเลยไปอีกหน่อย ไปซื้อ ซุกี้ มาใ้ห้เฮียด้วย"
    ให้ตายซิ ตั้งแต่ผมเกิดมาจนอายุ 12 แล้วยังไม่เคยเห็นซุกี้เลย กินก็ยังไม่เคย "ร้านมันอยู่หน้าร้านขายยานั้นแหละ
    ไปถึง เมิงก็สั่งเค้าเลย เดี๋ยวเค้าจัดให้" หน้าร้านขายยา มันมีแต่ร้านขายขนม แล้วไอ้ที่ขายซุกี้ อยู่ตรงไหนอะ
    ไม่ถามใครอีกเช่นเคย กวาดสายตาไปหน้าร้านขนมไทย อันไหนหว่า หน้าตาเหมือนซุกี้ที่สุด (คิดเอาเอง)
    หน้ามึน ไปชี้เอาขนมทองหยอดมาเลย 40 บาท อย่างมั่นใจและ จัดไปอย่าให้เสีย
    คงไม่ต้องบอกนะ ว่าถึงอู่แล้วผมโดนอะไร "เมิงซื้อมาให้เตี่ยเมิงกินหึไง แล้วนี่บ้านเมิงเค้าเรียกซุกี้เหรอ"
    "ไปซื้อมาใหม่" ส่วนอันนี้ เอาไปแจกกันกิน 55555

    ... นี่แกรู้ใหมว่า ไม่เคยมีใครเค้ารับปะผุฝาตู้เย็นหรอก "ทำไมละพี่น้อย" ก็มันบางอะดิ แค่โดนไฟแก๊สเป่านิดเดียวก็ทะลุแล้ว
    วันถัดมา เหมือนฟ้าแกล้งผมจริงๆ พี่่น้อยไปบ้าน(สักพักจะกลับ) เฮียปอกลับโคราช ผมอยู่อู่คนเดียว
    มีคนเอาตู้เย็นมาให้ผมปะผุจริงๆด้วย (เรื่องจริง) ผมนึกย้อนไปถึงคำพูดพี่น้อยทันที และ "มาเลยครับ เดี๋ยวผมทำให้"
    จัดการติดหัวแก๊ส พร้อมลวดทองเหลืองน้ำยา ตัดของเก่าทิ้งที่มันขึ้นสนิม และแล้วผมก็จัดการมันซ๊ะ 555
    ให้ตายซิ มันไม่เห็นจะยากอย่างที่พี่น้อยพูดเลย 40 บาท ค่าแรงค่าของค่าแก๊ส สบายไป

    ..."สวัสดีครับผม เถ้าแก่ ผมเอารถมาทำกันชนนิดหน่อยครับ" น๊อตมันขาดสองตัว
    "ลื้อไปซื้อให้หน่อย ที่ร้านเราไม่มี" เอาอีกแล้ว ตูอีกแล้ว "น้ำมันหมดครับเฮีย"
    ทันไดนั้นเจ้าของรถ ฮีโน่ ที่เอามาทำ เขาเพิ่งไปซื้อจักรยานมาใหม่ สดๆ ซิงๆ เลยนะ
    "เอาจักรยานผมไปก็ได้นะ" เอาละซิ ผมก็ไม่ค่อยเก่งจักรยานเท่าไรนะ
    เอาวะ ปั่นก็ปั่น เฟสสัน สีชมพู มีตะแกรงหน้า สีขาว ที่ไม่ใช่เหล็กแข็ง
    ตอนไปร้านขายน๊อต มันต้องลงเนินด้วยซิ สบาย ไม่ต้องปั่น
    แต่... ขณะนั้น ขณะทีรถลงเนินนั้นเอง ความเร็วก็พอได้ คอรถมันดันล๊อคนี่ซิ อิแม่เอ๊ยยยย
    เค้าไ่ม่ไ้ด้เอาลูกกุญแจออกจากคอ พอวิ่งๆไป แล้วมันสะเทือนล๊อคเอง โอ้โฮ้ ไม่อยากคิด
    ฝุ่นตลบหน้าร้านขายเฟอร์นิเจอร์ สบายไป และสภาพรถจักรยานคงไม่ต้องบอกนะครับ ว่ามันเละขนาะไหน
    กลับถึงอู่เจ้าของรถ นึกว่าผมไปชนกับสิบล้อมาเสียอีก ให้ตายเหอะโรบิน........ ทำไมมันซื้อบื้ออย่างงี้ 5555


  2. #2
    ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านมหา
    Mr.Reception
    สัญลักษณ์ของ คนตระการ...
    วันที่สมัคร
    Feb 2008
    กระทู้
    4,728
    อ่านแล้วกะหัวเราะจนท้องแข็ง ฮ่าๆๆๆ ..นึกเห็นภาพเลยครับ ..เรื่องจักรยานคอมันลอ๊คเอง ผมกะเคยพ้อมาแล้ว เข้าไปบัเล็บแมวคือกัน ฮ่าๆๆๆ

  3. #3
    ร่วมถ่ายทอดความรู้สู่สังคม สัญลักษณ์ของ แจ่มใสยิ้มสวย
    วันที่สมัคร
    Mar 2009
    ที่อยู่
    USA
    กระทู้
    1,014
    บล็อก
    18
    วันนี้เหนื่อยทั้งวัน ข้าวก็ไม่ได้กินเลย ขอบคุณที่มีเรื่องมาให้อ่านและยิ้มได้ แต่มาอธิบายเรื่องล้อรถกับการถอดล้อเพิ่มเติมด้วยนึกภาพไม่ออก ไม่เคลียร์ แล้วจะนอนไม่หลับ

  4. #4
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ คมคาย ครบุรี
    วันที่สมัคร
    Apr 2009
    กระทู้
    568
    ตอบพี่นาง เรื่องล้อรถเด้อ เดี๋ยวจินอนไม่หลับ

    เถ้าแก่ให้ไปถอดล้อออกมา 4 ล้อ แต่ผมถอดไม่เป็น ไม่มีประสปการณ์ว่าเถอะ
    ว่าเขาต้อง เอากากบาทหมุนเอาน๊อตออกก่อน ค่ิอยขึ้นแม่แรง

    แต่ผมเอาแม่แรงขึ้นก่อน ค่อยเอากากบาทขันน๊อตเด่ โดยการขึ้นขย่มตัวกากบาท
    ไอ้สองล้อข้างซ้ายมันถอดออกโดยไม่มีปัญหา แต่ไอ้ข้างขวานี่เด่

    พอแต่ขึ้นขย่มกากบาทเท่านั้นแหละ รถมันก็ล้มเอียงไปทางที่ไม่มีล้อ
    เพราะว่าขาค้ำผมก็ตั้งไม่ดีด้วยแหละ เถ้าแก่ ด่าเหมิดวันเปล่าๆ

    เคียดให้ผมหลายเด่ ทำรถสุดที่รักเขาขนาดนั้น 555
    แต่ก็อยู่กะแกจนเป้นช่างสีนั้นแหละครับ พี่นาง....



    *
    คนตระการ
    ผมจำจนตายเลยหละครับอ้าย เรื่องคอรถจั๊กยาน 555
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย คมคาย ครบุรี; 29-09-2011 at 09:24.

  5. #5
    ศึกษาหาความรู้ สัญลักษณ์ของ lungyai1123
    วันที่สมัคร
    Oct 2008
    กระทู้
    381
    บล็อก
    63
    อันนี่เขาบอกว่าไม่รู่ถือว่าไม่ผิ๊ด...เพราะตอนนั่นก่อเป็นเด็กนอ่ยใช่ไหมเหล่าเฒ่าแก่เขาจิว่าได้ไงเหล่า

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •