กำลังแสดงผล 1 ถึง 2 จากทั้งหมด 2

หัวข้อ: กำำำนันจ้อนแห่งหนองส่องแมว ตอน ร้อยรักถักทอผ้า

  1. #1

    รอบยิ้มพิมใจ กำนันจ้อนแห่งหนองส่องแมว ตอน ร้อยรักถักทอผ้า


    กำนันจ้อนแห่งหนองส่องแมว ตอน ร้อยรักถักทอผ้า


    ตั้งแต่วันนั้น เขายังไม่ได้เจอวาริสาอีกเลย จ้อนพยายามทำตัวให้ยุ่งจะได้ไม่ต้องคิดถึงเธอ
    เขายุ่งจริงๆเพราะเขากำลังทำโครงการพระราชดำริ ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งชาวบ้านส่วนมากก็เข้าใจ
    ทดลองทำทฤษฎีเกษตรพอเพียงกันเกือบทุกครัวเรือน
    เขาโชคดีที่มีพ่อและวงศ์อินพ่อหวานละไมเป็นที่ปรึกษา


    หนองส่องแมวเคยเป็นตำบลแห้งแล้งเพราะไม่มีระบบการชลประทานที่ดี เเต่พอเวลาผ่านไปทางอำเภอได้สร้างคลองชลประทานส่งน้ำจากลำน้ำพรมเข้ามา
    ประกอบกับการทำโครงการพระราชดำริ ทำให้ชาวหนองส่องแมวพอมีรายได้เพิ่มขึ้น
    ไม่ต้องออกไปทำงานถิ่นอื่นประกอบกับจ้อนส่งเสริมการทอผ้าขิต จนมีแบรนด์ระดับห้าดาวโอท๊อป (มีตราแมวถือตะเกียงเป็นสัญลักษณ์^^ )
    ทำให้กลุ่มแม่บ้านมีงานทำแต่ทั้งนี้ แบรนด์ตราแมวถือตะเกียงยังคงพัฒนาลายผ้าแบบใหม่ และอนุรักษณ์การทอผ้าไหมแบบโบราณอีกด้วย

    พ่อของจ้อนมักพูดเสมอว่า คำว่าผู้นำต้องมีติดหัวใจเสมอ ถ้าทิ้งมันไปใครๆก็เป็นมันได้กำนันเนี่ย จ้อนเรียนรู้งานจากพ่อเขาเยอะเหมือนกัน
    งานเปลี่ยนให้นักเลงคนหนึ่งเปลี่ยนไปทีละน้อย
    เหลือแต่กำนันจ้อน...กำนันแห่งหนองส่องแมว

    กำนันจ้อนแห่งหนองส่องแมว ตอน ร้อยรักถักทอผ้า

    ลำดวนเดินเข้าไปในห้องลูกสาวเห็นเธอกำลังทำงานอยู่หลังจากจบมหาวิทยาลัย
    วาริสาได้งานเป็นนักแปลวรรณกรรมเยาวชนในสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง เธอมักล้อลูกสาวว่าเจริญรอยตามนทีอีกคน
    แต่วาริสาสั่นหน้าน้อยๆก่อนจะูพูดว่า

    เธอไม่ได้เก่งเท่ากับนที เธอแค่แปลเรื่องที่คนอื่นเขียนเท่านั้น
    งานเขียนต้องคิดเองหมด สองสามวันมานี่วาริสาเอาแต่ขลุกอยู่ในห้อง
    ดวงตาสีเขียวมรกตมีรอยช้ำเหมือนอดนอน ลำดวนแตะไหล่บางเพียงเบามือกำนันจ้อนแห่งหนองส่องแมว ตอน ร้อยรักถักทอผ้า

    ริสา งานเร่งหรือจ้ะลูก แม่เห็นลูกเร่งทำจนไม่ลงไปกินข้าว
    เธอเอามือประคองดวงหน้านั้นไว้แต่เพียงเบามืืือ ลำดวนรู้เลาๆว่าลูกสาวทะเลาะกับจ้อนแต่ไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก
    เธอเองก็ ไม่อยากถามถ้าลูกไม่อยากเล่า
    วาริสายิ้มบางๆ ดวงตาหม่นเศร้ากระนั้นยังปากแข็ง
    หนูแค่อยากทำมันให้เสร็จๆ ไม่อยากค้างไว้ แต่ยังไม่ทันพูดอะไรต่อ
    นทีก็เดินเข้ามาในห้อง แล้วมานั่งลงที่เตียง

    เขาเหลือบไปเห็นรูปที่ถ่ายตอนงานฉลองพระธาตุเมื่อห้าปีก่อนในรูปนั้นมีเขายืนข้างๆหวานละไมดวงตาเปี่ยมสุข
    จ้อนยืนอยู่ข้างๆวาริสา นทีลอบยิ้มก่อนจะเอ่ยถามน้องสาว

    ยังเก็บรูปพวกไว้เหรอ มันนานแล้วนะสีก็ซีดแล้ว

    ให้มันอยู่ตรงนั้นแหละ พี่จะให้มันไปไหน
    เธอละสายตาออกมาจอคอมพิวเตอร์เพียงครู่เธอยิ้มบางๆส่งให้พี่ชาย
    ส่วนลำดวนออกไปข้างนอกเพราะทำงานบ้านค้างไว้ นทีดึงเก้าอี้ตัวที่ใกล้ที่สุดมานั่งใกล้ๆ

    ดวงตาสีเขียวนั้นถอดแบบมาจากพ่อของเขา มีแววความเศร้า
    นทีเอามือข้างหนึ่งลูบหัวน้องเหมือนเป็นเด็กเล็กๆ
    ริสาน้องเป็นอะไร พี่จะช่วยอะไรน้องได้ไหม
    เธอส่งยิ้มให้พี่ชาย หลายครั้งที่หัวใจนั้นปิดกับทุกคน
    แต่คนที่เธอปิดไม่เคยมิดก็คือ..พี่นทีคนนี้

    พี่โกรธจ้อนไหมที่เขาตีหัวพี่ ตอนนี้ยังโกรธอยู่ไหม เธอถามพี่ชายเสียงเบาๆ
    นทีส่ายหน้าตอบว่าเรื่องมันนานมาแล้ว แผลก็หายแล้ว เขากับจ้้อนก็ไม่มีอะไรกัน
    บางทีจ้อนก็ชอบพูดแขวะเขาแต่เขาไม่แคร์หรอก
    เพราะจ้อนก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว คิ้วเข้มนั้นเลิกสูงขึ้นเป็นเชิงสงสัย
    พี่ดีใจนะที่ได้รู้จักเขา แม้จะคนแปลกพิลึกแต่เขาก็เป็นคนดี
    น้องถามพี่ทำไมริสา นทีถามต่อวาริสาเงียบ นทีขยับเข้ามาใกล้

    น้องชอบเขาหรือ ถึงกลัวพี่จะโกรธ ... เด็กโง่

    ไม่หรอก..ริสาไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง และวันก่อนที่เขามาบ้าน ...
    เธอหยุดพูดแล้วเงยหน้ามองพี่ชาย
    เรื่องนี้ อาจจะไม่มีอะไรก็ได้ พี่ว่าิริสาออกไปข้างนอกดีกว่า แม่ดูเป็นห่วงน้องนะ
    นทีพูดเขาพอรู้เลาๆจากหวานละไม ยังไม่ตัดสินเชื่อใจอะไรเพราะความยังไม่กระจ่าง เเต่คนตรงหน้าเขาดูจะกังวลอยู่ในที
    นทีจูงมือน้องสาวออกมาจากห้อง ลำดวนยิ้มน้อยๆให้ทั้งคู่

    ริสาพาแม่ไปกลุ่มแม่บ้านหน่อยสิลูก อยู่บ้านมันเบื่อนะ แม่มีอะไรให้ลูกดูด้วย
    วาริสารับคำแม่ก่อนจะไปเปลี่ยนเสื้อ
    ภาพนั้นยังอยู่ในสมองแต่เธอจะพยายามไม่คิดถึงมัน หลังจากนั้น
    ทั้งแม่และเธอมาที่บ้านของวงศ์อิน
    ที่ใช้เป็นที่ทำการสมาคมแม่บ้านแห่งหนองส่องแมวซิตี้ กำนันจ้อนแห่งหนองส่องแมว ตอน ร้อยรักถักทอผ้า

    จริงๆด้้วยออกมาข้างนอกสบายกว่าจริงๆ เธอเผลอยิ้มจนคนอยู่ข้างๆสุขใจไปด้วย
    วันนี้วงศ์อินอามรณ์ดีเป่าแคนกล่อมเสียหลายเพลง วาริสานั่งอยู่ที่กี่ข้างๆแม่ เสียงคนอื่นๆคุยกันดังขรม
    แม่ของเธอกำลังทอผ้าผืนหนึ่งสีชมพู
    เธอมองอย่างตั้งใจ ไหมสีพื้นวาบวับดูงดงามจริงๆ

    สวยมั้ยลูก แม่ว่ามันเข้ากับลูกมากๆเลย แม่ทอเก็บไว้ให้หนูนะ
    ลำดวนพูดต่อไปเรื่อยๆมือเหี่ยวย่นตามกาลเวลา ลูบที่ผ้าไหมเนื้อละไม วาริสายิ้มจับมือข้างนั้นไว้ แม่สอนหนูบ้างสิ บางทีหนูจะทอผ้าสวยๆซักผืนให้แม่ก็ได้นะคะ หญิงสาวเอ่ย

    ผ้าแต่ละผืนคือหัวใจนะลูก ทุกเส้นใยคือความรักสอดทอด้วยความห่วงไปทุกอณูผ้า กว่าจะได้ไหมแต่ละเส้น กว่าเป็นผ้าแต่ล่ะผืนต้องใช้เวลา ความอดทนไม่ใช่น้อย แม่เคยทอผืนหนึ่งให้พ่อ ของลูกด้วย ผืนที่พ่อเขาเอาติดตัวไปชั่วนิรันดร์ ลูกล่ะอยากทอผ้าสักผืนให้ใครสักคนไหม ที่รัก วาริสายิ้มในแววตาไม่ตอบคำถาม คิดว่ามันจะมีวันนั้นไหม

    พอดียังไม่พูดอะไรต่อเสียงรถเครื่องก็ดังมา
    เธอช้อนตามองไปที่ร่างสูงแอบเบ้ปากทันทีที่รู้ว่าเป็นใคร
    อ้าว..กำนันมาแล้วติ เสียงของหญิงวัยกลางคนเอ่ยทัก
    กำนันเดินหน้าบูดๆเข้ามา วงศ์อินตักน้ำมาให้พลางนั่งลงที่ม้าหินอ่อน
    เขาลอบมองวาริสาเพียงครู่ และทำทีท่าว่าไม่สนใจอะไร

    คือหน้าบูดแถ่ ไผเฮ็ดหยังให้เคียดอีก ป้านุ่มถาม

    มันฮ้อนผมหงแต่มาจาก อำเภอขี่มอไซด์ไปฮ้อนๆ สิไหม้คือปิ้งไก่ยายอิ้งแล้ว
    รถใหญ่มันพังให้บักนกเล็กเอาไปเข้าศูนย์ยุ จ้อนพูดก่อนจะยกขันน้ำ้ขึ้นจดปากอีก
    เสียงป้านุ่มเจ้าเดิมเอ่ยขึ้นอีก

    วันจันทร์ผู้สาวมาแต่ไส ซ้้อนรถมานำฮึกำนัน จ้อนสำลักน้ำทันที
    วาริสาส่องสายตาอาฆาตมาที่เขาหลายกิโลวัตทีเดียว
    มณีแม่ของหวานละไม ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ จ้อนรับมาเช็ดพลางยิ้มแห้งๆ
    ป้านุ่มจับมือจ้อนแน่นเธอเหมือนพนักงานสอบสวน สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
    สายตานั้นจ้องเขา

    บอกมาเดี๋ยวนี้..กำนัน (ป้าถ้าบ่ถามสิดีหลายกว่านี้)

    ผู้สาวไส ครูโรงเรียนดอนตาปู่ เพิ่นขี่รถล้ม ไปเห็นเลยพาไปส่งซื่อๆ
    จ้อนพูด ในขณะที่ลำดวนสังเกตุอาการลูกสาว ก็ได้แต่ยิ้มๆแต่ไม่พูดอะไร
    วาริสานั่งก้มหน้ามองผ้าไหมผืนนั้น

    ครูใหม่บ่ ได้ยินข่าวว่าลูกผู้ใหญ่หมุดมักเด้
    ระวังถืกตีหัวแตกเด้อกำนัน บักนี้ร้ายกว่ายุงลายอีกเด้ ลุงสีเอ่ยขึ้นมาบ้าง

    ผมสิเป็นไบกอน ปราบยุงร้าย จ้อนพูดทำให้เกิดเสียงหัวเราะดังขึ้น
    พลางบอกว่าหลังสงกรานต์เกษตรอำเภอจะมาอบรมเรื่อง การเพาะเห็ด
    และก็พูดเรื่องการจัดงานสงกรานต์ที่ใกล้เข้ามา
    วาริสาขอตัวไปทำงานต่อเธอเดินออกมาจ้อนมองตามไปสุดทาง
    จนวงศ์อินบอก ไปส่งน้องแหน่ แดดฮ้อน

    จ้อนก็รีบขับรถตามไป พอใกล้ๆก็ชะลอรถให้ช้าลง
    หญิงสาวเดินๆไม่หันมามองซะทีจ้อนก็ขี่รถอ้อมไปด้านหน้า

    ปะ ขึ้นรถอ้ายสิไปส่ง แดดฮ้อน จ้อนพูดวาริสามองจ้อนแว่บหนึ่งก็เดินต่อ
    จ้อนจับแขนไว้ทันดวงตาของเขามองเธอมีแววตัดพ้อ

    เคียดหยัง บอกอ้ายดู๊ คือบ่เว้ากับอ้าย อ้ายเฮ็ดหยังผิด หน้ากะบูด ตากะเขียว เขาซัก

    ริสาบอกว่าอย่าทำอย่างนี้อีก ถ้ามีใครเห็นเขาก็จะเอาไปพูด เหมือนกับวันที่พี่มีคนซ้อนท้ายรถนั่นแหละ
    เธอพูดเสียงเครือๆจ้อนจอดรถทันทีจับมือมากุมไว้ทั้งสองข้้างรอยยิ้มนั้นจุดตรงมุมปาก

    อย่าบอกน่ะ เคียดเรื่องนี้ คนตรงหน้าขึงตาใส่ จ้อนแกล้งทำตาดุๆเลียนแบบมั่ง
    เฮ็ดตาเขียวๆใส่อ้าย จกตาแตกก่่อนน้า

    จ้อนทำเสียงดุวาริสา เธอสะบัดมือออกจ้อนไม่ยอมปล่อยดึงร่างนั้นมากอดแน่น
    จนเธอรู้สึกหายไม่ออก

    สิไปดีๆบ่ เคียดบ่แม่นหน่อแม่นแนว บาดจะของล่ะ เฮ็ดหยังคือบ่ย้านอ้ายเคียดแหน่ อ้ายไปหากะบ่อยากเว้านำ อ้ายมัันเคียดบ่เป็นติ จ้อนพูดเสียงเข้ม กำนันจ้อนแห่งหนองส่องแมว ตอน ร้อยรักถักทอผ้า ดวงตาคู่นั้นปริ่มด้วยหยาดหยดน้ำตา จ้อนปล่อยเธอจูงมานั่งที่รถ

    อ้ายสิไปส่ง ตากแดด มันสิเป็นไข้ วาริสานิ่งเงียบไปตลอดทางจ้อนดึงมือเธอมากุมไว้แน่น( หัวใจมันคิดเข้าข้างตัวเอง จำไว้มันไม่พลาดเหมือนหวานละไม ฮ่าๆ กำนันจ้อนแห่งหนองส่องแมว ตอน ร้อยรักถักทอผ้า)



    (ว่าจะลงแต่เมื่อวาน เจ้านายนั่งเฝ้าตลอดแมะ ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ^^)
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย สาวชัยภูมิ ลูกพ่อขุน; 06-04-2012 at 14:56.

  2. #2
    ศึกษาหาความรู้ สัญลักษณ์ของ คุณฉุยเลย
    วันที่สมัคร
    Jan 2012
    ที่อยู่
    พระนครศรีอยุธยา
    กระทู้
    411
    ติดตามอยู่เด้อครับเด้อ ติดแล้ว

Tags for this Thread

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •