กำลังแสดงผล 1 ถึง 6 จากทั้งหมด 6

หัวข้อ: เมื่อผมเป็นนักขายจำเป็น ตอนที่ 2

  1. #1
    ฝ่ายบริหารระดับสูง สัญลักษณ์ของ พล พระยาแล
    วันที่สมัคร
    Mar 2008
    กระทู้
    6,940

    บ้านมหาโพสต์ เมื่อผมเป็นนักขายจำเป็น ตอนที่ 2


    ผมกับพี่สาวและพี่เขย มีความสนุกสนานกับการขายอยู่พักหนึ่ง รู้สึกสงสารตัวเอง เพราะมีลูกโป่งสวรรค์อีกเจ้าหนึ่ง เขามีรถมอเตอร์ไซต์ มีถังก๊าซอัดแบบทันสมัย ไม่ใช่อลูมิเนียมหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ผสมโซดาไฟเหมือนของผม

    ไปถึงก็สูบขายได้เลย แต่ถังก๊าซของผมต้องเอาถังน้ำ (คุถัง) ตักน้ำใส่ประมาณ 6 ถัง และต้องยัดอลูมิเนียมลงไป เทโซดาไฟ และเทน้ำลงไปในถังเล็กอีกใบ ซึ่งเมื่อโซดาไฟทำปฏิกิริยากับอลูมิเนียมถังนี้จะร้อนมาก และถังเล็กนี้จะมีสายก๊าซต่อเข้าไปถังใหญ่ ให้ก๊าซผ่านน้ำ ถ้าปริมาณน้ำดันสูงขึ้นแสดงว่าเกิดก๊าซ ก็เอาลูกโป่งสวมจุกเปิดก๊อกอัดใส่ลูกโป่งได้เลย

    ในช่วงที่ก๊าซทำปฏิกิยาเต็มที่ เวลาผูกลูกโป่งรีบผูกให้ทัน ถ้าช้า น้ำจะล้นออกนอกถัง หรือถ้าผูกไม่ทันจริง ๆ ก็จะต้องเปิดก๊าซทิ้ง

    ข้อเสียของถังลูกโป่งสังกะสีแบบนี้คือจะรั่วเร็ว ถ้าถังรั่วก็ทำให้แรงดันของก๊าซไม่แรง สูบลูกโป่งไม่ขึ้นครับ

    วันหนึ่งพวกเราเตรียมของขายไว้แล้ว ว่าจะไปขายอีกหมู่บ้านหนึ่ง แต่ฝนตกซะก่อนก็เลยยกเลิกความตั้งใจ เช้าวันรุ่งขึ้นก็ลองเอาถั่วลิสงคั่ว ทำเป็นพวง ๆ ละ 14 ถุง ได้ประมาณ 10 พวง ไปเสนอขายในร้านขายของชำในหมู่บ้าน ปรากฎยังไม่ถึงท้ายหมู่บ้าน ถั่วลิสงหมดพอดี

    ก็เลยมีแนวคิดว่าเราลองมาทำถั่วลิสงคั่วทราย ทำส่งขายดีไหม ? จะได้ไม่ต้องตะลอนขายของตามงาน อดหลับอดนอนเหมือนเมื่อก่อน

    ตอนแรกก็เอากะทะทำกับข้าวที่บ้านนี่แหละ หาทรายแดงท้ายหมู่บ้านที่เคยมีน้ำไหลผ่าน นำมาคั่วกับถั่วลิสงขาย ผมกับพี่สาวปั่นจักรยานคนละคัน ขายส่งในหมู่บ้าน และหมู่บ้านใกล้เคียง ไม่ถึงเที่ยงวันขายหมดเกลี้ยง

    เพิ่มขนาดกะทะเป็นกะทะขนาดใหญ่ คั่วแต่ละทีเป็นครั้งละหลายกระสอบปุ๋ย ไหม้บ้าง ไม่สุกบ้าง ลองผิดลองถูก เหงื่อไหลไคลย้อน ทั้งฝุ่นทั้งควันตลบอบอวนไปหมด จนเกิดทักษะและความชำนาญ

    เสร็จแล้วนำมาอัดถุง โดยใช้เทียนลนเพื่อปิดปากถุง ขั้นตอนนี้จะนานและปวดเอวมาก แต่ก่อนใช้ตะเกียงน้ำมันก๊าด ปรากฎว่ารูจมูก และขนคิ้วดำหมด กลัวเป็นมะเร็งปอด ก็เลยเปลี่ยนมาเป็นเทียนไขเหลืองเล่มเล็ก ๆ แทน จนถึงปัจจุบัน

    ตอนแรกพี่เขยไม่เห็นด้วยกับอาชีพนี้ พอผมเข้าประจำการเป็นทหารเกณฑ์ด้วยความสงสารพี่สาว พี่เขยจึงเข้ามาช่วย ตอนนี้เปลี่ยนจากกะทะมาเป็นเครื่องอบ ใช้แก๊สหุงต้มเป็นเชื้อเพลง ตั้งเวลาไว้ พอสุกก็จะมีสัญญาณเตือน

    เมื่อผมเป็นนักขายจำเป็น ตอนที่ 2

    เครื่องอบถั่วลิสงคั่วทราย

    นำออกมาฝัดเอาพัดลมใหญ่เป่า ฝักที่ลีบแบนก็จะปลิวออกไป นำมาอัดถุงส่งขายทุกวัน ๆ หลายเที่ยว เรียกได้ว่าเงินเดือนมากกว่าผู้จัดการบริษัทซะอีก

    แต่กว่าจะได้มาถึงวันนี้ นอกจากสินค้าแล้ว สิ่งหนึ่งคือการมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดี ถามว่ามีคู่แข่งไหมอาชีพนี้ ก็มีบ้าง แต่ลูกค้าประจำจะรอพี่เขยของผม ไม่ซื้อของใคร เพราะความหอม ความกรอบของถั่ว มันคนละระดับกัน เมื่อผมเป็นนักขายจำเป็น ตอนที่ 2

    โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป.......แอ่น แอน แอ๊น.......เมื่อผมเป็นนักขายจำเป็น ตอนที่ 2
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พล พระยาแล; 23-04-2012 at 16:58.

  2. #2
    Moderators สัญลักษณ์ของ สหายพง
    วันที่สมัคร
    Mar 2009
    ที่อยู่
    ผมมากับรถผ้าป่า
    กระทู้
    1,555
    ไช้ชีวิตคุ้มค่าอิหลีตั๋วนี้5555ประสปการหาซื้อบ่ได้ครับ

  3. #3
    ศึกษาหาความรู้ สัญลักษณ์ของ อีหยังสิปานนั้น
    วันที่สมัคร
    Apr 2012
    ที่อยู่
    กระบี่
    กระทู้
    398
    ป้าดๆๆ จารย์ พล เป็นคนสู้ชีวิตคักขะนาดเน๊าะคับ ปานนักมวย
    เรียนรู้ด้วยสบการณ์กับจะของ มีการวางแผน ซำ่เรียนเสดทะสาด พุ้นตั๊ว คับ

  4. #4
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ ณัฐ ภูไท
    วันที่สมัคร
    Apr 2012
    กระทู้
    845
    สุดยอดเลยบ่าวพล พระยาแลคนเฮาคันบ่เรียนบ่ลองกะบ่ฮู้เนาะกะมีลองผิดลองถูกสุดท้ายกะได้ดีกลายเป็นอาชีพหลักไปเลยสั่นแหล่วดีใจนำเด้อว่าแล้วกะอยากกินยุหมากถั่วดินขั่วของบ่าวพลนั้นหน่า:b-b:b-b:b-b

  5. #5
    หัดค้าขายแต่น้อย นะเวลานี่คือสิเป็นเฒ่าแก่ใหญ่แล้วเนอะ

  6. #6
    ศึกษาหาความรู้ สัญลักษณ์ของ lungyai1123
    วันที่สมัคร
    Oct 2008
    กระทู้
    381
    บล็อก
    63
    จังซี้หละเน๊าะคนที่มีประสพการณ์ในการขายมาแต่อ้อนแต่ออกจั๊งค่อยเจริญในชีวิตรา๙การเอีะแล่วมันเกี่ยวกับการขายหม่องได๋น้อบาดนี่(ขอโทษๆมันบ่เกี่ยวกันหุหุ)

Tags for this Thread

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •