....ลิ้นชักที่ชื่อ...ความทรงจำ....
....ลิ้นชักที่ชื่อ...ความทรงจำ....

สาย ๆ ของวันนี้ อากาศร้อนอบอ้าว พอสมควร

ฉันนั่งเล่นอยู่ตรงมุมโปรดหน้าบ้าน

นึกอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไร้สาระ...


บางเรื่อง ...ก็เรียกรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

บางเรื่อง...ก็สร้างความเหงา ....ได้อย่างประหลาด

ภาพเก่า ๆ ค่อย ๆ ฉายในจินตนาการเป็นฉาก ๆ



คนเรา...เกิดมา ต่างคนก็ต่างเกิด

ต่างคนต่างเติบโต มีวิถีชีวิตที่แตกต่างกันไป

แต่เมื่อเราได้พบเจอ ... ผูกพันกันแล้ว

เรื่องราวของเธอ....ชีวิตของฉัน....

ก็ถูกเชื่อมโยงเกี่ยวพันกัน

ด้วยมิตรภาพที่เราสร้างขึ้น



บนทางชีวิตของคนเรา....

ต้องเจอเรื่องราวมากมาย ร้ายบ้าง ดีบ้าง

แต่...ทุกเรื่องก็ย่อมผ่านไป

ถ้าเราโชคดี มีโอกาสเจอ ...คนที่รัก

หรือ....เพื่อนที่ คุยกันถูกคอ รู้ใจ

หรือใคร ๆ ที่ทำให้ใจเรารู้สึกดี

แต่เราคงคาดหวังไม่ได้ว่า...เขาจะอยู่กับเราเสมอไป




เพราะ...ทุกสิ่ง ย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามเหตุผล และ เวลา

แค่...ย้อนคิดว่า...โชคดีเหลือเกิน

ที่เคยมี วันเวลาที่น่าจดจำ....

แม้จะผ่านไปแล้ว..กลายเป็นเรื่องราวของวันวาน

แต่...อย่างน้อย มันก็เคยได้เกิดขึ้น

และ...มิตรภาพที่แสนดี...วันเวลาที่สวยงาม

ก็ได้ฝังอยู่ในใจของเรา.....

ดีกว่า.....ไม่เคยพบ...ไม่เคยเจอ...ไม่เคยรู้จักกันเลย




เคยมีใครคนนึง บอกฉันว่า...

อดีต...กับ...ความทรงจำ..มันต่างกันตรงที่....

อดีต...หน่ะ เลือกไม่ได้

แต่ว่า...ความทรงจำ..หน่ะมันเลือกได้

เลือกที่จะเก็บเอาไว้ อยู่อย่างนั้น

ไม่ว่า...วันเวลา จะผ่านไปนาน แค่ไหน

มันก็จะยังคอยเราอยู่เหมือนเดิม

และมันจะย้อนกลับมาอีกครั้ง

ในวันที่ฉันเปิดลิ้นชักที่ชื่อ....ความทรงจำ...



และจนถึงวันนี้และตอนนี้....

บางที...บางเรื่อง...บางคน...และบางสิ่งบางอย่าง..

อาจจะกำลังจะค่อย ๆ พยายามทำตัวเอง

ให้กลายเป็น หนึ่งในหลาย ๆ อย่าง....

ในลิ้นชักความทรงจำของเราอยู่

โดยที่เราไม่ทันได้รู้ตัว....ก็เป็นได้....

บทความที่เขียนไว้ใน spaces เมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2551....ลิ้นชักที่ชื่อ...ความทรงจำ....