โอนอ..นับแต่มื้อ หมากพร้าว สิได้ห่างฮามสวน
ดอกลำดวน สิห่างไกลไลต้น
คนสิ ไลลืมถิ้ม มูลมังของเก่า
มรดกแต่เค้า สิสูญเศร้าเสื่อมสลาย แล้วฤๅ

แอกสิได้ พรากพ้น หนีจากคอค-ย (ควาย)
กวยตาแหลว สิห่างมอนลืมม้อน
แตงสิ จรจากค้าง หญ้านางสิถิ่มอุ่ม
ผักอีฮุม สิถิ่มต้น คนถิ่มเซื้อเหล่าแนว แล้วฤๅ

เผียบดั่งแก้ว มณีค่าควรแพง
หากบ่หันมาแยง ส่วยสีสรงล้าง
เพียงแค่ วางเอาไว้ สิสดใสเฮืองฮุ่ง เป็นฤๅ
ฝากแด่ ฝูงพี่น้อง ในห้องให้ฮิ่นตรอง เอาถ่อนฯ

ลืมแล้วฤๅลืมแล้วฤๅลืมแล้วฤๅ