รถบรรทุกคันนี้ขับมานานมาก
เวลาผ่านไปความคิดถึงก็มากขึ้นตามลำดับ....มากขึ้น.....มากขึ้น
และมากขึ้นจนเต็มคันรถ.......เลยหลังคาหน้ารถออกมา....ถึงแม้หนทางจะยาวไกล
ฝนจะตก ฟ้าจะร้องหนัก
ถึงจะหนัก......แต่เจ้าของไม่เคยเลย.......ที่จะปล่อยให้ความคิดถึง
ร่วงหล่นเลยสักความคิดถึง
จนรถบรรทุกคันนี้ ได้มาเจออุโมงค์ใหญ่ แต่เพดานต่ำ
แค่ผ่านอุโมงค์.......เจ้าของรถ
ก็จะได้ไปส่งความคิดถึงอันมหาศาลให้กับเธอคนนั้น
แต่อุโมงค์มันต่ำ.....ต่ำกว่ากองแห่งความคิดถึงเพียง 1นิ้ว
แค่หยิบเอาเศษเสี้ยวความคิดถึงนั้น.....ออกไป สัก 1 นิ้ว
เจ้าของรถก็จะได้เจอเธอคนนั้นดังใจหมาย
แต่เขาไม่ยอม.....ไม่ยอมแม้แต่จะเอาความคิดถึงออกไปสักนิดเดียว
เพราะเขารู้ดีว่า......มันมีค่าแค่ไหน.........
หนทางอีกแค่ ระยะทางอุโมงค์ 30 เมตร
แต่เขากลับไปไม่ได้.....เขาจะทำยังไง
จะขน 2 รอบหรือ แล้วมันจะหล่นไประหว่างทางหรือไม่
คุณคิดว่าเค้าจะทำยังไงเพื่อที่จะนำเอาความคิดถึงไปให้เธออันเป็นที่รัก
โดยไม่เอากองแห่งความคิดถึงออกไป........ : )


...~ รถบรรทุก...ความคิดถึง ~
...~ รถบรรทุก...ความคิดถึง ~
...~ รถบรรทุก...ความคิดถึง ~
...:-*
...8)
...
...
...
...
...


เขาคนนั้นได้ตัดสินใจที่จะปล่อยยางของรถลงล้อละ 1 นิ้ว
ถึงแม้ว่าจะวิ่งช้าลง
ทำให้ถึงจุดหมายช้าขึ้น
แต่ความมั่นคง......ที่มีจุดหมายปลายทาง
ถึงแม้จะใช้เวลานานเขาก็พร้อมที่จะเผชิญ.....
ที่จะรอจนกว่า ...... เจอเธอ
ดีกว่าที่จะทิ้งความคิดถึงที่มีต่อเธอคนนั้นออกไป
ออกไปแม้แต่........เสี้ยวหนึ่งก็ตาม....


ปล. คุณเคยคิดถึงใครแบบนี้ไหม....แล้วคุณบอกเขาว่ายังไง 8)


[wma]http://baanmaha.us/jolo/Other/Thingking.wma[/wma]